Işığın Kendisi - 3

Bir hançerle kesseler

Karanlığı derinden;

Işığın kendisidir,

İlk darbede süzülen.

Mısralar damla damla

Sevdaya çiselerken,

Hasret topraklarında

Şiirlerdir, biriken.

Karanlıkta gözlerim,

Işık nerde bilmeden...

Kalmayınca dermanı,

İlham alır denizden.

Kilitledim ruhumu

Bir adım ötedeyken;

Şimdi intikâm alır

Sustuğum saatlerden.

Sadece bir buketti

Sunulması gereken,

Bir bahçeyi budadım

En güzeli ararken.

Hilâle varan kamer

Gür sesiyle gülerken,

Nazlı bulutlar bile

Bu gülüşle olur şen.

Nûru özleyen güneş

Yanıp durur ezelden,

Yakamozdan sevdâlı

Çılgındır pervâneden.

Yâr zülfüyle kesseler

Şu gönlümü derinden

Işığın özü düşer

Yaralı yüreğimden.