Öğretmenler Günü Kutlu Olsun.

Çalışan kazanır, elması kızarır!

İlkokulların vazgeçilmez cümlesiydi bu. Hâlâ da öyle sanırım. Bizi öğrenmeye teşvik etmek için kullanırlardı. Büyüdükçe bu cümlenin, gerçeği değil de olması gerekeni yansıttığını gördük. Aslında, bu cümle bir umudu temsil ediyordu küçük yüreklerde ve yüce öğretmenlerde... Çalıştıkça, öğrendikçe genellikle öğretmenin bir karton üzerine çizip, tahtanın sağ üst köşesine ya da kitap dolabına astığı elmalar günden güne daha koyu bir şekilde kızarır ve yeterince kızarınca öğretmen, o öğrenciyi bir elma ya da daha çok bir kırmızı kurdele ile ödüllendirirdi.

Bir kırmızı kurdele için başlayan öğrenme yarışı, kendimiz için olmasa da öğretmenlerin gözüne girmek için, ne kadar çok geliştiğimizi ve ne kadar çok öğrendiğimizi öğretmenimize ispat edebilmek için başlamış olsa da, O, yine de en köşede ve en aşağıda kalmış olanla en çok ilgilenmeye devam ediyordu ve "İstanbul önlerinde bir Akşemseddin" edası ile bütün övgülerin sahibinin, çalışan ve başaran bizlere ait olduğu alçakgönüllülüğünü gösteriyordu.

***

Bugün Öğretmenler Günü. Tarihçesini anlatmayacağım; 1 Kasım 1928'de Latin abecesine geçtikten sonra başlatılan eğitim seferberliği sonucu 24 Kasım 1928'de Atatürk'ün başöğretmenliği ile birlikte Millet Mektepleri'nin açıldığını ve 1981'den beri 24 Kasım'ın ülkemizde Öğretmenler Günü olarak kutlandığını, yine öğretmenlerimiz sayesinde zaten biliyoruz.

5 Ekim ise UNESCO tarafından kabul edilen "Dünya Öğretmenler Günü" imiş. Yurtdışındaki "elma" hikayesine takıldı aklım. Bilhassa, Batı'da "kızaran elma" hikayesinin aksine, öğrenciler öğretmenlere elma hediye ediyorlarmış.

Bunun sebebi olarak kimisi "yasak elma"nın İncil'de/Tevrat'ta "iyiliği ve kötülüğü bilme ağacının meyvesi" olarak bahsedilmesini savunurken, kimisi de -ülkemizdeki öğretmenlerin mâkus talihi olduğu gibi- bütün öğretmenlerin az maaşla çalışmasının karşılığı olarak fakir ailelerin hediyesi olmasını ve gelenekselleşmesini savunuyor. Her durumda da öğretmenlere minneti simgeliyor elma. Newton bile yerçekimini öğrenmeyi elmaya borçlu! (Köyde geçen çocukluğumdan hatırlarım, geneli çiftçi olan köylünün sunduğu ikramları. Kimin minnetten, kimin "rüşvetten" dolayı yaptığını anlardık tabii...)

Fakat, öğretmenlerin, bize bir hayat kazandırmalarının yanında hiçbir şey olduğunu düşünüyorum. (Bunu söylerken, kendi ailemi kayırmıyorum, çünkü onlar beni kendi sınıflarında okutmadılar ve kayırmadılar!!! :)) ... Yine de onlara çok şey borçluyum, ailem ve öğretmenlerim olarak...)

H.V.Dyke'ın bir sözünü gördüm : "Öğretmenlik mesleklerin en az kazanç getireni, fakat insanı en çok ödüllendirenidir."

Bunu herkesin, -okulda aldığı kötü notlardan dolayı öğretmenleri suçlamasını bir kenara bırakırsak, ki bir öğrenci olarak kazıkçı öğretmenlerin bol olduğu gerçeğini de küçümseyemiyorum-iyi idrâk etmesi lâzım, çünkü toplumların uygarlık düzeyinin, öğretmenlere verdiği değerle ölçüldüğü de muhakkak.

Günümüzde, eğitimin millî olmasını sindiremeyenlerin Milli Eğitim'in kökünü kurutmaya çalıştığı ülkemizde yine en büyük sorumluluk öğretmenlere düşmektedir. Bunun gereğini, Kurtuluş Savaşı’nın bittiği günlerde, “Memleketi kurtardınız; şimdi ne yapmak istersiniz?” sorusuna: “Millî Eğitim Bakanı olarak millî irfanı yükseltmeye çalışmak en büyük emelimdir.” diyen Gazi Mustafa Kemal Paşa, yine Kurtuluş Savaşı'nın en buhranlı günlerinde, 15 Temmuz 1921'deki 1. Eğitim Kurultayı'nda (Maarif Kongresi'nde) “Asırlardır devlet bünyesinde süren derin idari ihmallerinin meydana getirdiği yaraların tedavisinde sarf edilecek emeğin en büyüğünü, hiç kuşkusuz eğitim yolunda göstermemiz lazımdır.” diyerek ortaya koymuştur.

"Milletleri kurtaracak olanlar, yalnız ve ancak öğretmenlerdir!"

Başta, annem ve babam olmak üzere bütün öğretmenlerin, ve yine başta, canım arkadaşım Mor Büyü olmak üzere öğretmenliğe hak kazanmış bütün öğretmen adaylarının Öğretmenler Günü kutlu olsun.